گزارش صعود قله آرارات؛ تجربه آوای طبیعت در بام ترکیه

قله آرارات فقط یک قله مرتفع در شرق ترکیه نیست؛ برای بسیاری از کوهنوردان ایرانی، صعود به آرارات فرصتی برای تجربه یک قله بالای ۵۰۰۰ متر در خارج از ایران و آشنایی با یکی از شناخته‌شده‌ترین کوه‌های منطقه است.

آوای طبیعت نیز در یکی از برنامه‌های کوهنوردی خود، در مردادماه ۱۴۰۲ راهی آرارات شد؛ برنامه‌ای که با حضور ۱۶ نفر از اعضای تیم برگزار شد و تجربه‌ای متفاوت از یک صعود برون‌مرزی را برای گروه رقم زد.

در این گزارش، روایت صعود آرارات را از آغاز برنامه تا حضور در کمپ‌ها، حرکت شبانه به سمت قله، صعود به ارتفاع بیش از ۵۰۰۰ متر، فرود یکسره و بازگشت به هتل و جشن صعود مرور می‌کنیم.

قله آرارات؛ مقصد یک صعود متفاوت

آرارات بزرگ با ارتفاع حدود ۵۱۳۷ متر، بلندترین قله ترکیه است و در استان آغری و در نزدیکی شهر دوبایزید قرار دارد. مسیر رایج صعود به قله از جبهه جنوبی انجام می‌شود و در برنامه‌های معمول، کوهنوردان پس از رسیدن به منطقه، شب را در کمپ‌های میانی سپری می‌کنند و از کمپ دوم برای صعود نهایی به قله حرکت می‌کنند.

ساختار صعود آرارات از این نظر جالب است که شاید در نگاه اول مسیر آن کاملاً فنی به نظر نرسد، اما ارتفاع زیاد، سرمای شبانه، باد، تغییرات آب‌وهوا و بخش یخ و برف نزدیک قله می‌توانند صعود را به یک برنامه جدی تبدیل کنند. در گزارش‌های صعود موجود نیز مسیر تا کمپ‌ها عمدتاً به‌عنوان مسیر پاکوب و غیرفنی توصیف شده، اما در بخش‌های بالاتر شرایط یخ و برف و استفاده از کرامپون مطرح شده است.

آغاز سفر؛ حرکت به سوی آرارات

برنامه صعود ما در مردادماه برگزار شد و از همان ابتدا می‌دانستیم که قرار است چند روز متفاوت را در مسیر یکی از مشهورترین قله‌های منطقه سپری کنیم.

تیم آوای طبیعت در این برنامه ۱۶ نفره بود. علاوه بر خود صعود، همین همراهی گروهی یکی از جذابیت‌های برنامه بود؛ سفری که از مسیر مرزی آغاز می‌شد و قرار بود چند روز بعد در ارتفاع بیش از ۵۰۰۰ متر به پایان برسد.

در چنین برنامه‌ای، برخلاف صعودهای یک‌روزه داخل ایران، خود مسیر رسیدن به کوه نیز بخشی از تجربه است؛ عبور از مرز، رسیدن به منطقه دوبایزید و آماده شدن برای ورود به ارتفاعات آرارات.

دوبایزید؛ دروازه ورود به آرارات

شهر دوبایزید (Doğubayazıt) یکی از مهم‌ترین نقاط دسترسی به جبهه جنوبی آرارات است و بسیاری از برنامه‌های صعود از این شهر آغاز می‌شوند. گزارش‌های صعود مختلف نیز دوبایزید را به‌عنوان محل اقامت و آماده‌سازی کوهنوردان پیش از ورود به منطقه آرارات معرفی کرده‌اند.

برای ما نیز دوبایزید آخرین مرحله آماده شدن برای صعود بود.

بعد از رسیدن به هتل، استراحت و آماده‌سازی وسایل، کوله‌ها و تجهیزات را برای روز اصلی برنامه آماده کردیم.

از اینجا به بعد، دیگر مقصد مشخص بود:

آرارات.

روز اول صعود؛ حرکت به سمت کمپ اول

صبح برنامه، حرکت به سمت پای کار آرارات انجام شد.

از اینجا صعود واقعی شروع شد.

مسیر ابتدایی آرارات در جبهه جنوبی، نسبتاً مشخص است و بخش زیادی از مسیر تا کمپ اول را می‌توان با کوهپیمایی و پیمایش در مسیرهای مشخص طی کرد. در گزارش‌های مختلف ارتفاع کمپ اول حدود ۳۳۰۰ متر ذکر شده است.

برای گروه ما، رسیدن به کمپ اول نخستین مرحله جدی برنامه بود.

قرار بود اینجا شب را بمانیم، استراحت کنیم و بدنمان را برای ارتفاع بالاتر آماده کنیم.

شب اول؛ کمپ اول

شب‌مانی در کمپ اول اولین تجربه خوابیدن در ارتفاع قابل توجه این صعود بود.

بعد از طی مسیر، استقرار در کمپ و صرف وعده غذایی، زمان استراحت فرا رسید.

قرار نبود عجله کنیم.

هنوز مرحله اصلی صعود باقی مانده بود.

فردا باید ارتفاع بیشتری می‌گرفتیم و خودمان را به کمپ دوم می‌رساندیم.

روز دوم؛ صعود از کمپ اول به کمپ دوم

صبح روز بعد، بعد از جمع کردن وسایل و آماده شدن اعضای گروه، حرکت به سمت کمپ دوم را آغاز کردیم.

با افزایش ارتفاع، شرایط مسیر نیز تغییر می‌کند. کمپ دوم آرارات در ارتفاع حدود ۴۲۰۰ متر قرار دارد و از اینجا به بعد، مسئله ارتفاع بیشتر از روز قبل خودش را نشان می‌دهد. گزارش‌های صعود مختلف نیز کمپ دوم را محل اصلی استراحت و آماده‌سازی برای حمله قله معرفی کرده‌اند.

برای ما نیز هدف روز دوم کاملاً مشخص بود:

رسیدن به کمپ دوم و آماده شدن برای صعود قله.

شب دوم؛ کمپ دوم و انتظار برای حمله قله

کمپ دوم با کمپ اول تفاوت زیادی دارد.

ارتفاع بیشتر شده، هوا سردتر است و بدن بعد از دو روز صعود، خستگی بیشتری دارد.

اما از طرف دیگر، یک حس متفاوت هم وجود دارد.

قله دیگر دور نیست.

بعد از استقرار در کمپ دوم، زمان زیادی برای استراحت و آماده شدن برای صعود نهایی نداشتیم.

تجهیزات را آماده کردیم.

لباس‌ها و وسایل مورد نیاز را کنار گذاشتیم.

هدلامپ‌ها آماده شدند.

و مهم‌تر از همه، باید برای یک صعود شبانه و طولانی آماده می‌شدیم.

در برنامه‌های معمول آرارات، حرکت از کمپ دوم در نیمه‌شب یا ساعات ابتدایی بامداد انجام می‌شود تا تیم بتواند در ساعات مناسب به ارتفاعات بالاتر برسد و در صورت مساعد بودن شرایط، طلوع خورشید را در ارتفاعات بالا یا نزدیک قله تجربه کند.

شب دوم، شب استراحت معمولی نبود.

شبِ قله بود.

حرکت نیمه‌شب به سمت قله آرارات

ساعت‌های ابتدایی شب که رسید، زمان حرکت فرا رسید.

۱۶ نفر بودیم؛ اما در چنین لحظاتی هرکس بیشتر درگیر خودش، تجهیزاتش و مسیری است که پیش رو دارد.

کوله‌ها بسته شد.

هدلامپ‌ها روشن شدند.

باتوم‌ها آماده شدند.

و گروه از کمپ دوم به سمت قله حرکت کرد.

شب، کوهستان کاملاً متفاوت است.

دیگر خبری از منظره‌های روز نیست. نور هدلامپ‌ها تنها بخش کوچکی از مسیر پیش رو را روشن می‌کند و باقی مسیر در تاریکی قرار دارد.

هرچه بالاتر می‌رفتیم، ارتفاع بیشتر خودش را نشان می‌داد.

نفس‌ها سنگین‌تر می‌شد.

سرعت کمتر می‌شد.

اما قله نزدیک‌تر بود.

از سنگ و خاک تا برف و یخ

یکی از تفاوت‌های مهم آرارات با بسیاری از صعودهای معمول، تغییر شرایط مسیر در ارتفاعات بالاتر است.

بخش ابتدایی مسیر عمدتاً کوهپیمایی است، اما در ارتفاعات بالاتر و نزدیک قله، بسته به شرایط فصل و وضعیت برف و یخ، ممکن است با بخش‌های یخچالی و برفی مواجه شویم.

در گزارش‌های صعود آرارات نیز استفاده از کرامپون در ارتفاعات بالاتر و نزدیک قله ذکر شده است.

برای ما نیز رسیدن به این بخش، یعنی ورود به مرحله نهایی صعود.

از اینجا دیگر باید با تمرکز بیشتری حرکت می‌کردیم.

آخرین گام‌ها تا قله

هرچه به ارتفاع بالاتر نزدیک می‌شدیم، خستگی بیشتر می‌شد.

اما آن حس آشنای کوهنوردی هم وجود داشت:

وقتی قله نزدیک می‌شود، سختی مسیر معنای دیگری پیدا می‌کند.

دیگر ذهن بیشتر از آنکه به خستگی فکر کند، به چند متر بالاتر فکر می‌کند.

چند قدم دیگر.

چند دقیقه دیگر.

و بالاخره…

قله آرارات.

صعود به قله آرارات؛ ۵۱۳۷ متر بالاتر از سطح دریا

بعد از پیمودن مسیر از کمپ دوم، سرانجام به قله آرارات رسیدیم.

۱۲ نفره راه افتاده بودیم و حالا در ارتفاع بیش از ۵۰۰۰ متر ایستاده بودیم.

اینجا همان نقطه‌ای بود که تمام خستگی مسیر، شب‌مانی‌ها، سرمای شب، حمل کوله و ساعت‌ها پیمایش ارزش پیدا می‌کرد.

قله آرارات با ارتفاع حدود ۵۱۳۷ متر یکی از مرتفع‌ترین قله‌هایی است که یک کوهنورد می‌تواند در منطقه تجربه کند.

ایستادن روی چنین ارتفاعی یک حس عجیب دارد.

از یک طرف خستگی.

از طرف دیگر خوشحالی.

و البته یک فکر آشنا:

حالا باید برگردیم!

فرود از قله؛ این بار بدون توقف طولانی

صعود قله پایان برنامه نبود.

اتفاقاً بخش مهم دیگری باقی مانده بود:

فرود.

بعد از ثبت عکس‌ها و لحظات صعود، مسیر برگشت را آغاز کردیم.

برخلاف برنامه‌ای که برخی تیم‌ها ممکن است بعد از رسیدن به قله دوباره در کمپ دوم استراحت کنند، برنامه ما این بود که از قله پایین بیاییم و مسیر بازگشت را یکسره ادامه دهیم.

این بخش، به‌خصوص بعد از یک صعود شبانه، نیازمند تمرکز زیادی است.

بدن خسته است.

پاها خسته‌اند.

اما باید پایین بروی.

کمپ دوم را پشت سر گذاشتیم و به سمت کمپ اول ادامه دادیم.

بعد از عبور از کمپ‌ها، مسیر را تا پایین ادامه دادیم.

پایان صعود؛ بازگشت به هتل

وقتی سرانجام به پایین مسیر رسیدیم، بخش کوهستانی برنامه به پایان رسیده بود.

اما هنوز یک اتفاق مهم باقی مانده بود.

هتل دوبایزید.

بعد از بازگشت از کوه، راهی هتل شدیم.

خستگی صعود در بدنمان بود، اما فضای گروه کاملاً تغییر کرده بود.

دیگر اضطراب رسیدن به قله وجود نداشت.

دیگر کسی به کمپ دوم و سرمای شب فکر نمی‌کرد.

همه یک چیز را داشتیم:

خاطره یک صعود موفق به آرارات.

جشن صعود آرارات؛ پایان یک برنامه به‌یادماندنی

و بالاخره نوبت جشن صعود رسید.

بعد از یک صعود طولانی و فرودی که یکسره تا پایین ادامه پیدا کرده بود، دور هم جمع شدیم تا موفقیت این برنامه را جشن بگیریم.

۱۲ نفر بودیم.

۱۲ نفر با تجربه‌های متفاوت، توانایی‌های متفاوت و البته خاطرات مشترک.

اما چیزی که در پایان برنامه باقی ماند، فقط رسیدن به یک ارتفاع ۵۱۳۷ متری نبود.

آرارات برای ما یک سفر بود؛ یک تجربه گروهی و یک خاطره مشترک که از مسیر رسیدن به ترکیه شروع شد و در جشن صعود به پایان رسید.

صعود آرارات؛ بیشتر از رسیدن به یک قله

آرارات از آن قله‌هایی است که شاید وقتی فقط عدد ارتفاعش را می‌بینی، تصور کنی مهم‌ترین بخش برنامه رسیدن به ۵۱۳۷ متر است.

اما برای ما، صعود از زمانی شروع شد که سفر را آغاز کردیم.

از مسیر و جاده و مرز گرفته تا دوبایزید، از پای کار تا کمپ اول، از شب‌مانی در کمپ اول تا رسیدن به کمپ دوم، از بیدار شدن در تاریکی شب و حرکت به سوی قله تا لحظه‌ای که بالای آرارات ایستادیم.

و در نهایت، فرود یکسره تا پایین و بازگشت به هتل و جشن صعود.

این‌ها همه بخشی از یک برنامه بودند.

قله فقط مقصد بود؛ چیزی که در یاد می‌ماند، مسیر رسیدن به آن است.

تجربه آوای طبیعت از صعود به آرارات

این برنامه برای آوای طبیعت تنها یک صعود خارجی دیگر نبود.

آرارات فرصتی بود برای اینکه در کنار یک تیم ۱۲ نفره، تجربه صعود به یک قله بالای ۵۰۰۰ متر را داشته باشیم؛ تجربه‌ای که تفاوت‌های زیادی با صعودهای معمول داخل ایران دارد.

از برنامه‌ریزی و هماهنگی‌های سفر برون‌مرزی گرفته تا کمپینگ در ارتفاع، صعود شبانه، شرایط متغیر ارتفاع بالا و مدیریت انرژی تیم در مسیر رفت و برگشت.

یکی از مهم‌ترین نکات این برنامه برای ما این بود که در کوهنوردی، رسیدن به قله تنها بخشی از موفقیت است؛ مدیریت درست مسیر، حفظ توان تیم و بازگشت ایمن نیز به همان اندازه اهمیت دارد.

آیا صعود به آرارات سخت است؟

صعود آرارات را نباید صرفاً به دلیل فنی نبودن بخش زیادی از مسیر، یک صعود ساده تصور کرد.

در مسیر استاندارد، بخش قابل توجهی از صعود کوهپیمایی است، اما ارتفاع بیش از ۵۰۰۰ متر، سرمای شب، باد، تغییرات آب‌وهوا و شرایط برفی و یخی در ارتفاعات بالا می‌تواند چالش اصلی صعود باشد. گزارش‌های صعود موجود نیز مسیر را در بخش‌های پایین‌تر غیرفنی و بخش نزدیک قله را وابسته به شرایط برف و یخ توصیف کرده‌اند.

به همین دلیل آمادگی جسمانی، تجهیزات مناسب، مدیریت صحیح صعود و همراهی با تیم و راهنمای واجد شرایط اهمیت زیادی دارد.

بهترین زمان صعود به آرارات

فصل تابستان و به‌خصوص ماه‌های گرم‌تر سال معمولاً زمان محبوب صعود آرارات است و منابع برنامه‌های صعود نیز تابستان را فصل مناسب این قله معرفی کرده‌اند.

با این حال، حتی در تابستان نیز شرایط ارتفاعات آرارات می‌تواند سرد و متغیر باشد و وضعیت برف و یخ نیز بسته به سال و زمان صعود تغییر می‌کند.

بنابراین برنامه‌ریزی صعود باید با توجه به شرایط همان زمان انجام شود.

تجهیزات مورد نیاز برای صعود آرارات

تجهیزات دقیق باید متناسب با فصل و شرایط روز صعود انتخاب شود، اما برای چنین برنامه‌ای معمولاً مواردی مانند:

• کفش مناسب کوهنوردی
• لباس لایه‌ای
• کاپشن گرم و بادگیر
• دستکش مناسب
• کلاه و پوشش مناسب سر
• عینک کوهنوردی
• باتوم
• هدلامپ و باتری اضافه
• کیسه خواب مناسب
• کوله‌پشتی
• گتر
• کرامپون در صورت وجود شرایط یخی
• کلنگ کوهنوردی در صورت نیاز برنامه
• قمقمه و ذخیره آب کافی
• وسایل شخصی و داروهای ضروری
• مدارک شناسایی و گذرنامه
• تجهیزات مورد نیاز کمپ

را باید در نظر گرفت.

در ارتفاعات بالاتر، کمبود آب و سرمای شدید موضوعاتی هستند که نباید دست‌کم گرفته شوند؛ در گزارش‌های صعود مختلف نیز تأکید شده که دسترسی به آب در کمپ دوم محدود یا وابسته به شرایط است.

چند نکته مهم برای صعود به آرارات

اگر قصد صعود به آرارات را دارید، این موارد را جدی بگیرید:

۱. آرارات را یک صعود معمولی در نظر نگیرید.
ارتفاع ۵۰۰۰ متر شوخی‌بردار نیست.

۲. برای صعود شبانه آماده باشید.
حمله قله معمولاً در ساعات تاریکی انجام می‌شود.

۳. تجهیزات را بر اساس شرایط واقعی برنامه انتخاب کنید.

۴. آب کافی برای بخش‌های بالاتر مسیر در نظر بگیرید.

۵. آمادگی جسمانی و تجربه ارتفاع اهمیت زیادی دارد.

۶. وضعیت آب‌وهوا را پیش از صعود بررسی کنید.

۷. مجوزها و هماهنگی‌های لازم برای صعود برون‌مرزی را از قبل انجام دهید.

جمع‌بندی؛ آرارات، خاطره‌ای که باقی می‌ماند

صعود به آرارات برای تیم ۱۲ نفره آوای طبیعت، فقط رسیدن به یک قله ۵۱۳۷ متری نبود.

از مسیر رسیدن به دوبایزید و شروع کوهپیمایی، شب اول در کمپ اول، شب دوم در کمپ دوم، حرکت در تاریکی شب به سمت قله، رسیدن به ارتفاع بیش از ۵۰۰۰ متر، ثبت لحظه‌های صعود و سپس فرود یکسره تا پایین و بازگشت به هتل برای جشن صعود، همه بخشی از این تجربه بودند.

آرارات را صعود کردیم و برگشتیم؛ اما چیزی که از آن برنامه برایمان باقی ماند، فقط عکس‌های روی قله نبود.

خاطره یک تیم ۱۶ نفره بود که چند روز را کنار هم در مسیر یکی از مشهورترین قله‌های منطقه گذراندند و در نهایت، بالای آرارات ایستادند.

و شاید بهترین قسمت ماجرا همین باشد:

قله‌ها تمام می‌شوند، اما خاطره صعود باقی می‌ماند.

اگر شما هم قصد دارید تجربه صعود به یکی از مرتفع‌ترین قله‌های منطقه را داشته باشید، می‌توانید تور صعود به قله آرارات با آوای طبیعت را ببینید و از برنامه‌های جدید، شرایط و جزئیات اجرای این تور مطلع شوید.