تمشلونه؛ ییلاقی بکر در تالش

تمشلونه؛ ییلاقی بکر در تالش

تصور کنید روستایی را که هنوز تیر برق در آن قد علم نکرده، لوله‌های گاز به دل خاکش نرفته، و مدرسه و خانه بهداشت واژه‌هایی بیگانه‌اند. جایی که شب‌ها تنها نور ماه و ستارگان، راه را به اهالی نشان می‌دهد و صبح‌گاه، هر خانه‌ای صاحب خود را با طلوع خورشید بیدار می‌کند، نه صدای بوق ماشین یا زنگ تلفن. اینجا تمشلانه (یا تمشلونه) است؛ ییلاقی که شاید نامش را نشنیده باشید، اما اگر یک بار پایتان بدل رسد، هرگز فراموشش نخواهید کرد.

تمشلانه کجاست؟ نشانی در دل کوهستان

برای رسیدن به این رویای دست‌نخورده، باید از شاه میلرزان بگذرید. شاه میلرزان خود روستایی تاریخی و مذهبی در منطقه تالش است، اما تمشلانه کمی آن‌طرف‌تر، بکری‌تر و خلوت‌تر از آن. پس از رسیدن به جاده‌ای که به شاه میلرزان ختم می‌شود، کنار یک قهوه‌خانه محلی (که اهالی نشانی دقیقش را می‌دانند) مسیر فرعی سنگلاخی آغاز می‌شود. ۱۰ کیلومتر رانندگی پرپیچ‌وخم روی شن و سنگ، با خودرویی که شاید چند بار لرزه بر اندامش بیفتد؛ آن‌گاه به تمشلانه می‌رسید. جاده‌ای که خودش نخستین فیلتر ورود است: فقط آنهایی می‌مانند که خواهان بکرترین جای ممکن هستند.

زندگی بدون مدرنیته؛ آبی که از دل سنگ می‌جوشد

تمشلانه را نمی‌توان با معیارهای شهرنشینی سنجید. اینجا هیچ اثری از:

• تیرهای برق (و در نتیجه برق شهری)

• لوله‌های گاز

• مدرسه

• خانه بهداشت
  نیست. مردم روستا هنوز برای تأمین آب روزانه، راهی چشمه‌ای در پایین جاده می‌شوند. هر خانواده با ظرف‌های خود به چشمه می‌رود و آب را بر دوش می‌کشد و به خانه برمی‌گرداند. این صحنه، شاید برای ما که به شیر آب عادت کرده‌ایم، تصویری از یک قرن پیش باشد، اما در تمشلانه، واقعیت روزمره‌ی امروز است.

نبود مدرسه و بهداشت نیز معنایش این است که کودکان روستا یا باید مسیر سخت و طولانی را تا روستاهای همجوار طی کنند یا به ناچار، درس و زندگی را در همین طبیعت بیاموزند. این محدودیت‌ها شاید برای گردشگر «عجیب» باشد، اما برای مردمان تمشلانه، «زندگی» است؛ زندگی با کمترین وابستگی به جهان بیرون.

بکرترین جایی که یک مسافر می‌تواند بیابد

اگر از من بپرسند «بکرترین جایی که در عمر دیده‌ای کجاست؟»، بی‌درنگ می‌گویم: تمشلانه. این روستا نه جای گردشگران انبوه است و نه در فهرست هیچ آژانس مسافرتی آنلاین. شاید کمتر کسی حتی نامش را شنیده باشد. اما همین ناشناختگی، راز سحرانگیزش است. هوای کوهستانی، چشمه‌سارهای پرآب، مردمی که زندگی را به سبک نیاکانشان می‌گذرانند، و سکوتی که تنها با صدای باد و پرندگان شکسته می‌شود – همه و همه تمشلانه را به مقصدی فراموش‌نشدنی تبدیل کرده است.

مردمان تمشلانه؛ صدای تالشی که فارسی را دیر می‌آموزد

اهالی روستا، به جز کودکان و نوجوانانی که شاید در مدارس بیرون از روستا کمی فارسی آموخته باشند، اغلب با زبان تالشی سخن می‌گویند. تالشی، زبانی کهن از شاخه‌ی زبان‌های ایرانی شمال غربی است و در مناطق کوهستانی تالش هنوز هم نفس می‌کشد. اگر با آنها روبرو شوید، لبخند گرم و مهمان‌نوازی‌شان، فراتر از هر زبانی، شما را راهنمایی خواهد کرد. اما بهتر است چند عبارت تالشی یاد بگیرید، یا راهنمایی همراه داشته باشید.

چه کسانی به تمشلانه بروند؟

این روستا را به همه توصیه نمی‌کنم. اینجا جای کسانی است که:

• به دنبال هتل، رستوران و امکانات مدرن نیستند.

• از یک جاده سنگلاخی ۱۰ کیلومتری استقبال می‌کنند.

• می‌خواهند یک روز (یا چند روز) را بدون برق، بدون گاز و بدون اینترنت تجربه کنند.

• به فرهنگ‌های بومی و زبان‌های محلی احترام می‌گذارند.

• آماده‌ی پیاده‌روی برای آوردن آب از چشمه هستند.

اگر این ویژگی‌ها را دارید، تمشلانه بهشت گمشده شماست.

سخن آخر

تمشلانه را نمی‌توان با چند خط معرفی کرد. تمشلانه را باید احساس کرد. باید مسیر سنگلاخی را با صبر طی کرد، شب را در خانه‌ای بدون برق ماند، صدای تالشی را شنید، و سحرگاه برای آب به چشمه رفت. آن وقت است که می‌فهمید «زندگی ساده» چه طعمی دارد. ییلاقی که خودش را به راحتی به هر کسی نشان نمی‌دهد، اما اگر نشان دهد، تا همیشه در خاطرتان می‌ماند. برای ثبت نام تور جنگلهای بکر تمشلونه و برزبیل و آبشار طبقاتی ریوو میتوانید با آوای طبیعت تماس بگیرید.