تور پیمایش چلاو به الیمستان
4 اردیبهشت 1405

پیمایش از چلاو تا الیمستان: روایتی از جنگل، افسانه و مه

چلاو، آن سرزمین رازآلودِ آمل، در دامان کوه‌های مازندران جای گرفته است. جایی که جنگل‌هایش همیشه در مهی غلیظ فرو رفته‌اند و مردمانش با چشمانی سیر و دل‌هایی بزرگ، مهمان‌نوازترین میزبانان این دیار کهنند. روستاهای پیاپی و پرقدمت چلاو، چون نگینی در مسیر جاده هراز می‌درخشند. اگر از هراز بیست کیلومتر به شهر آمل نمانده باشد، به پلی خواهی رسید بر رود هراز – همان رودی که نامش «اهورامزدا» را زمزمه می‌کند. از آن پل که بگذری، وارد قلمرو چلاو شده‌ای.

آغاز راه از روستای تیار

مسیر پیمایشی که پیش رو داری، از روستای تیار آغاز می‌شود؛ از آنجا پا به ارتفاعات می‌گذاری تا به زیارتگاه امامزاده قاسم برسی و سپس فرود آیی به منطقه الیمستان و در نهایت به روستای لهاش قدم بگذاری. این سرزمین چهارفصل است، اما پیمایشی که در این روایت از آن سخن می‌رود، در یکی از روزهای سحرانگیز مهرماه سال نودوشش رقم خورد؛ آن‌چنان هوایی شگفت‌انگیز و لطیف که هر نفسش را به جان می‌خریدند. اما اگر باران ببارد، بخش‌هایی از مسیر گلی می‌شود و گام‌هایت را کندتر برمی‌دارد – چه باک؟ هر لحظه‌ای که در آن جنگل‌های تاریک، نمور و درهم‌تنیده چلاو بگذرد، گویا بر عمر آدمی می‌افزاید.

تلارها: کلبه‌هایی در دل جنگل

در سراسر این راه، به تلارهایی برمی‌خوری. تلار، کلبه‌های کوچکی است که مالداران در میان جنگل ساخته‌اند تا گاوهایشان و گاوچرانان در فصول سرد موقتاً پناه گیرند. این تلارها با آن مناظر بکر و دلنشین، نه تنها جایگاه صرف صبحانه و ناهار را به یادماندنی می‌کنند، بلکه لذت عکاسی را صدچندان می‌نمایند. اما خوب است بدانی که پاکیزگی این کلبه‌ها را حفظ کنی و در مصرف هیزم‌های گردشان صرفه‌جویی نمایی، تا گاوچرانان در سرمای زمستان دچار رنج نشوند.

چشمه‌ای نزدیک آبفشان کوه

نیمی از راه که بروی، جایی نزدیک به آبفشان کوه، به چشمه‌ای می‌رسی که بیشتر به عنوان آبشخور دام از آن استفاده می‌شود. این چشمه در کنار یکی از همان تلارها جاری است. اگر شکیبایی به خرج دهی، می‌توانی آبی زلال و گوارا برای نوشیدن از آن برداری.

دو راهی افسانه و جنگل

پس از این چشمه، راه به دو شاخه می‌شود: یکی به سوی زائرسرای قله امامزاده قاسم می‌رود، و دیگری به سوی غرب، به درون جنگل الیمستان.

اگر راه قله را برگزینی، پیش از رسیدن به زائرسرا با دو حفره بزرگ و شگفت‌انگیز روبرو می‌شوی. مردم محلی آن‌ها را «رستم چال» می‌نامند و باور دارند که روزی رستم، آن پهلوان نامدار، خم شده تا از دریا آب بنوشد و زانوانش بر سنگ جای گذاشته است. اما از نگاه زمین‌شناسان، این دو حفره به دلیل ساختار آهکی منطقه و فرو‌نشست پدید آمده‌اند و ربطی به شهاب‌سنگ ندارند. با این حال، افسانه‌های محلی بیش از هر واقعیت علمی بر دل می‌نشیند.

اما اگر به سوی غرب بپیچی و وارد جنگل الیمستان شوی، از راه پاکوب به جاده‌ای آسفالته خواهی رسید. آن جاده تو را به روستای لهاش و امامزاده‌اش راه می‌برد. در لهاش جایی برای شستشو هست و یک بقالی کوچک که می‌توانی وسایل مورد نیازت را از آنجا تهیه کنی.

سخن پایانی: با طبیعت مهربان باش

امید است هر گاه پای در طبیعت می‌نهی، نه تنها زباله‌ای بر جای نگذاری، بلکه اگر چیزی ناهمگون با این بوم زیبا دیدی، آن را با خود برگردانی. و یادت باشد: در ورودی چلاو نگهبانی مستقر است که معمولاً از ورود خودروهای توریستی بدون مجوز جلوگیری می‌کند – پس پیش از سفر هماهنگی را فراموش نکن.

حالا اگر روزی راهت به چلاو افتاد، با یاد این روایت گام بردار و بگذار جنگل، افسانه‌ها و مهش، قصه‌ای دیگر برایت بسازد.